رباعی شمارهٔ 323

بی سود یقین دم زیانی می زن

بر گرد یقین تار گمانی می تن

ای رشک شکر لب تو از لطف سخن

هر دم به تو نو امید یاران کهن

هرگه که رسد به فارسی سوق سخن

رکنی دو ز شرع را به آن ترجمه کن

آن حلوایی که کم رسد زو به دهن

چون دیگ به جوش آمده از وی دل من

ای عاشق گفتار و تفاصیل سخن

ای گر ز سخنوران قهارهٔ کن

ای یار بیا و بر دلم بر میزان

وی زهره بیا و از رخم زر میزان

بیدل من و بیدل تو و بیدل تو و من

سرمست همی شدیم روزی به چمن

دوش آنچه برفت در میان تو و من

نتوان بنوشتن و نه بتوان گفتن

من عاشق عشق و عشق هم عاشق من

تن عاشق جان آمد و جان عاشق تن

بشنو سخن فراخ و دل تنگ مکن

کان دوست نباشد که برنجد ز سخن