رباعی شمارهٔ 1417

بی سود یقین دم زیانی می زن

بر گرد یقین تار گمانی می تن

ای رشک شکر لب تو از لطف سخن

هر دم به تو نو امید یاران کهن

هرگه که رسد به فارسی سوق سخن

رکنی دو ز شرع را به آن ترجمه کن

بشنو سخن فراخ و دل تنگ مکن

کان دوست نباشد که برنجد ز سخن

بشنو به ارادت سخن پیر کهن

تا کار جهان را تو بدانی سر و بن

با من شب و روز گرم بودی به سخن

تا چون زر شد کار تو ای سیمین‌تن

ای چون گل نوشکفته برطرف چمن

گلبوی شود ز نام تو کام و دهن

پندی دهمت اگر پذیری ای تن

تا سور ترا به دل نگردد شیون

ای یار قلندر خراباتی من

با من تو به بند دامن اندر دامن

بد کمتر ازین کن ای بت سیمین‌تن

کایزد به بدت باز دهد پاداشن