شمارهٔ 37

بی سود یقین دم زیانی می زن

بر گرد یقین تار گمانی می تن

ای رشک شکر لب تو از لطف سخن

هر دم به تو نو امید یاران کهن

هرگه که رسد به فارسی سوق سخن

رکنی دو ز شرع را به آن ترجمه کن

آن حلوایی که کم رسد زو به دهن

چون دیگ به جوش آمده از وی دل من

ای عاشق گفتار و تفاصیل سخن

ای گر ز سخنوران قهارهٔ کن

ای یار بیا و بر دلم بر میزان

وی زهره بیا و از رخم زر میزان

بیدل من و بیدل تو و بیدل تو و من

سرمست همی شدیم روزی به چمن

دوش آنچه برفت در میان تو و من

نتوان بنوشتن و نه بتوان گفتن

من عاشق عشق و عشق هم عاشق من

تن عاشق جان آمد و جان عاشق تن

با من شب و روز گرم بودی به سخن

تا چون زر شد کار تو ای سیمین‌تن