شمارهٔ 38

آن حلوایی که کم رسد زو به دهن

چون دیگ به جوش آمده از وی دل من

ای عاشق گفتار و تفاصیل سخن

ای گر ز سخنوران قهارهٔ کن

ای یار بیا و بر دلم بر میزان

وی زهره بیا و از رخم زر میزان

بیدل من و بیدل تو و بیدل تو و من

سرمست همی شدیم روزی به چمن

دوش آنچه برفت در میان تو و من

نتوان بنوشتن و نه بتوان گفتن

من عاشق عشق و عشق هم عاشق من

تن عاشق جان آمد و جان عاشق تن

بشنو سخن فراخ و دل تنگ مکن

کان دوست نباشد که برنجد ز سخن

بشنو به ارادت سخن پیر کهن

تا کار جهان را تو بدانی سر و بن

با من شب و روز گرم بودی به سخن

تا چون زر شد کار تو ای سیمین‌تن

ای چون گل نوشکفته برطرف چمن

گلبوی شود ز نام تو کام و دهن