Section

Ghazaliyat

Poems

غزل شمارهٔ 201آن به که نظر باشد و گفتار نباشد

غزل شمارهٔ 202جنگ از طرف دوست دل‌آزار نباشد

غزل شمارهٔ 203تو را نادیدن ما غم نباشد

غزل شمارهٔ 204گر گویمت که سروی سرو این چنین نباشد

غزل شمارهٔ 205اگر سروی به بالای تو باشد

غزل شمارهٔ 206در پای تو افتادن شایسته دمی باشد

غزل شمارهٔ 207تو را خود یک زمان با ما سر صحرا نمی‌باشد

غزل شمارهٔ 208مرا به عاقبت این شوخ سیمتن بِکُشد

غزل شمارهٔ 209تا کی ای دلبر دل من بار تنهایی کشد

غزل شمارهٔ 210خواب خوش من ای پسر دست‌خوش خیال شد

غزل شمارهٔ 211امروز در فراق تو دیگر به شام شد

غزل شمارهٔ 212هر که شیرینی فروشد مشتری بر وی بجوشد

غزل شمارهٔ 213دوش بی روی تو آتش به سرم بر می‌شد

غزل شمارهٔ 214سرمست ز کاشانه به گلزار برآمد

غزل شمارهٔ 215ساعتی کز درم آن سرو روان بازآمد

غزل شمارهٔ 216روز برآمد بلند ای پسر هوشمند

غزل شمارهٔ 217آن را که غمی چون غم من نیست چه داند

غزل شمارهٔ 218آن سرو که گویند به بالای تو ماند

غزل شمارهٔ 219کسی که روی تو دیده‌ست حال من داند

غزل شمارهٔ 220دلم خیال تو را رهنمای می‌داند

غزل شمارهٔ 221مجلس ما دگر امروز به بستان ماند

غزل شمارهٔ 222حُسن تو دایم بدین قرار نمانَد

غزل شمارهٔ 223عیب جویانم حکایت پیش جانان گفته‌اند

غزل شمارهٔ 224گلبنان پیرایه بر خود کرده‌اند

غزل شمارهٔ 225اینان مگر ز رحمت محض آفریده‌اند؟

غزل شمارهٔ 226درخت غنچه برآورد و بلبلان مستند

غزل شمارهٔ 227آخر ای سنگدلِ سیم‌زنخدان، تا چند

غزل شمارهٔ 228کاروان می‌رود و بار سفر می‌بندند

غزل شمارهٔ 229پیش رویت دگران صورت بر دیوارند

غزل شمارهٔ 230شاید این طلعت میمون که به فالش دارند

غزل شمارهٔ 231تو آن نه‌ای که دل از صحبت تو برگیرند

غزل شمارهٔ 232دو چشم مست تو کز خواب صبح برخیزند

غزل شمارهٔ 233روندگان مقیم از بلا نپرهیزند

غزل شمارهٔ 234آفتاب از کوه سر بر می‌زند

غزل شمارهٔ 235بلبلی بی‌دل نوایی می‌زند

غزل شمارهٔ 236توانگران که به جنب سرای درویشند

غزل شمارهٔ 237یار باید که هر چه یار کند

غزل شمارهٔ 238بخرام بالله تا صبا بیخ صنوبر برکند

غزل شمارهٔ 239کسی که روی تو بیند، نگه به کس نکند

غزل شمارهٔ 240چه کند بنده که بر جور تحمل نکند؟

غزل شمارهٔ 241میل بین کآن سروبالا می‌کند

غزل شمارهٔ 242سرو بلند بین که چه رفتار می‌کند

غزل شمارهٔ 243زلف او بر رخ چو جولان می‌کند

غزل شمارهٔ 244یار با ما بی‌وفایی می‌کند

غزل شمارهٔ 245هر که بی‌او زندگانی می‌کند

غزل شمارهٔ 246دلبرا! پیش وجودت همه خوبان عدمند

غزل شمارهٔ 247با دوست باش گر همه آفاق دشمنند

غزل شمارهٔ 248شوخی مکن ای یار که صاحب‌نظرانند

غزل شمارهٔ 249این جا شکری هست که چندین مگسانند

غزل شمارهٔ 250خوب‌رویانِ جفاپیشه وفا نیز کنند

Ghazaliyat — Divan-e Ashʿar · ZindeRood