غزل شمارهٔ 226

سبکروان‌که به وحشت میان جان بستند

چو ناله سوخت نفس با نگاه پیوستند

گذشتگان‌که ز تشویش ما و من رستند

مقیم عالم نازند هر کجا هستند

مصوران به هزار انفعال پیوستند

که طرهٔ تو کشیدند و خامه نشکستند

فسردگان که طلسم وجود نشکستند

ازین چه سود که چون کف به بحر پیوستند

ز فتنه ای دل و جانم به ناله بر دستند

که ناز و عشوه ز تاثیر صحبتش مستند

بیا که خاوریان نقش تازه‌ای بستند

دگر مرو به طواف بتی که بشکستند

به هوش سیر چمن کن که شاهدان مستند

قرابه بر سر ابر بهار بشکستند