غزل شمارهٔ 324

سبکروان‌که به وحشت میان جان بستند

چو ناله سوخت نفس با نگاه پیوستند

گذشتگان‌که ز تشویش ما و من رستند

مقیم عالم نازند هر کجا هستند

مصوران به هزار انفعال پیوستند

که طرهٔ تو کشیدند و خامه نشکستند

درخت غنچه برآورد و بلبلان مستند

جهان جوان شد و یاران به عیش بنشستند

فسردگان که طلسم وجود نشکستند

ازین چه سود که چون کف به بحر پیوستند

بیا که خاوریان نقش تازه‌ای بستند

دگر مرو به طواف بتی که بشکستند

به هوش سیر چمن کن که شاهدان مستند

قرابه بر سر ابر بهار بشکستند