غزل شمارهٔ 387

به دیده ای که ترا دیده ام نمی یارم

کزان نظر به سوی دیگری به بار آرم

حباب‌وارکه کرد اینقدرگرفتارم

سری ندارم و زحمت پرست دستارم

به روز وصل پیاپی نمای دیدارم

که تا ذخیره ایام هجر بردارم

ز سیلی غمت از دیده خون همی بارم

رخ از طپانچه بدینگونه سرخ می دارم

نیَم ز کار تو فارغ، همیشه در کارم

که لحظه لحظه تو را من عزیزتر دارم

بیار باده که اندر خمار خمارم

خدا گرفت مرا زان چنین گرفتارم

به جرم این که متاع هنر بود بارم

یکی ز گرد کسادی خوران بازارم

شب دراز به امید صبح بیدارم

مگر که بوی تو آرد نسیم اسحارم