غزل شمارهٔ 239

به دیده ای که ترا دیده ام نمی یارم

کزان نظر به سوی دیگری به بار آرم

حباب‌وارکه کرد اینقدرگرفتارم

سری ندارم و زحمت پرست دستارم

نیَم ز کار تو فارغ، همیشه در کارم

که لحظه لحظه تو را من عزیزتر دارم

بیار باده که اندر خمار خمارم

خدا گرفت مرا زان چنین گرفتارم

شب دراز به امید صبح بیدارم

مگر که بوی تو آرد نسیم اسحارم

من آن نی‌ام که دل از مهرِ دوست بردارم

و گر ز کینهٔ دشمن به جان رسد کارم

به جرم این که متاع هنر بود بارم

یکی ز گرد کسادی خوران بازارم

ز سیلی غمت از دیده خون همی بارم

رخ از طپانچه بدینگونه سرخ می دارم