Ghazaliyat

غزل شمارهٔ 2701–مرا هر لحظه قربان است جانی

غزل شمارهٔ 2702–مگیر ای ساقی از مستان کرانی

غزل شمارهٔ 2703–ز مهجوران نمی‌جویی نشانی

Do you not seek a sign of the separated ones? Where has gone that fidelity and affection?

غزل شمارهٔ 2704–برون کن سر که جان سرخوشانی

غزل شمارهٔ 2705–مرا هر لحظه منزل آسمانی

غزل شمارهٔ 2706–چه دلشادم به دلدار خدایی

غزل شمارهٔ 2707–کجایید ای شهیدان خدایی

Where are you, martyrs divine, affliction-seekers of the plain of Karbala?

غزل شمارهٔ 2708–تو هر روزی از آن پشته برآیی

غزل شمارهٔ 2709–دلاراما چنین زیبا چرایی

غزل شمارهٔ 2710–بیا ای غم که تو بس باوفایی

غزل شمارهٔ 2711–بیا ای یار کامروز آن مایی

غزل شمارهٔ 2712–بیا جانا که امروز آن مایی

غزل شمارهٔ 2713–چنان گشتم ز مستی و خرابی

Out of drunkenness and dissolution I have become such that I do not know earth from water.

غزل شمارهٔ 2714–چو اسم شمس دین اسما تو دیدی

غزل شمارهٔ 2715–مرا اندر جگر بنشست خاری

غزل شمارهٔ 2716–بگفتم با دلم آخر قراری

غزل شمارهٔ 2717–تو جانا بی‌وصالش در چه کاری

غزل شمارهٔ 2718–بیا ای آنک سلطان جمالی

غزل شمارهٔ 2719–مگر تو یوسفان را دلستانی

غزل شمارهٔ 2720–تو تا بنشسته‌ای بر دار فانی

غزل شمارهٔ 2721–نه آتش‌های ما را ترجمانی

غزل شمارهٔ 2722–به کوی دل فرورفتم زمانی

غزل شمارهٔ 2723–دیدی که چه کرد یار ما‌؟ دیدی‌؟

غزل شمارهٔ 2724–روز ار دو هزار بار می‌آیی

غزل شمارهٔ 2725–مندیش از آن بت مسیحایی

غزل شمارهٔ 2726–ای دیده ز نم زبون نگشتی

غزل شمارهٔ 2727–گر وسوسه ره دهی به گوشی

غزل شمارهٔ 2728–باغ است و بهار و سرو عالی

The garden is here, springtime, and the tall cypress—we will not go back from these surroundings.

غزل شمارهٔ 2729–با این همه مهر و مهربانی

غزل شمارهٔ 2730–آورد خبر شکرستانی

غزل شمارهٔ 2731–بشنیده بدم که جان جانی

غزل شمارهٔ 2732–ای ساقی باده معانی

غزل شمارهٔ 2733–ای وصل تو آب زندگانی

غزل شمارهٔ 2734–ای بی‌تو حرام زندگانی

غزل شمارهٔ 2735–برجه که بهار زد صلایی

غزل شمارهٔ 2736–چون سوی برادری بپویی

When you are aiming at brotherhood, first of all you must wash your face;

غزل شمارهٔ 2737–مجلس چو چراغ و تو چو آبی

The assembly is like a lamp, and you are like water; the lamp is ruined by water.

غزل شمارهٔ 2738–من پار بخورده‌ام شرابی

غزل شمارهٔ 2739–ای یار یگانه چند خسبی

غزل شمارهٔ 2740–بازم صنما چه می‌فریبی

غزل شمارهٔ 2741–ای آنک تو خواب ما ببستی

غزل شمارهٔ 2742–ای آنک تو خواب ما ببستی

غزل شمارهٔ 2743–رو رو که از این جهان گذشتی

غزل شمارهٔ 2744–روز طرب است و سال شادی

غزل شمارهٔ 2745–آخر گل و خار را بدیدی

غزل شمارهٔ 2746–آن را که به لطف سر بخاری

غزل شمارهٔ 2747–خضری به میان سینه داری

غزل شمارهٔ 2748–می‌آید سنجق بهاری

غزل شمارهٔ 2749–ای چشم و چراغ شهریاری

غزل شمارهٔ 2750–ای جان و جهان چه می‌گریزی