غزل شمارهٔ 2739
Toggle stanza 1ای یار یگانه چند خسبی
11
ای یار یگانه چند خسبی
وی شاه زمانه چند خسبی
22
بر روزن توست بنده از کی
ای رونق خانه چند خسبی
33
ای کرده به زه کمان ابرو
برزن به نشانه چند خسبی
44
افسانه ما شنو که در عشق
گشتیم فسانه چند خسبی
55
ماییم چو میخ سر نهاده
بر روی ستانه چند خسبی
66
گر خنب ببسته است پیش آر
باقی شبانه چند خسبی
77
درده قدح شراب و چون شمع
بنشین به میانه چند خسبی
88
بشتاب مها که این شب قدر
آمد به کرانه چند خسبی