Ghazaliyat

غزل شمارهٔ 451–پنهان مشو که روی تو بر ما مبارکست

غزل شمارهٔ 452–ساقی و سردهی ز لب یارم آرزوست

غزل شمارهٔ 453–بُد دوش بی‌تو تیره شب و روشنی نداشت

غزل شمارهٔ 454–جان سوی جسم آمد و تن سوی جان نرفت

غزل شمارهٔ 455–آن روح را که عشق حقیقی شعار نیست

That spirit which wears not true love as a garment is better not to have been; its being is nothing but a disgrace.

غزل شمارهٔ 456–ما را کنار گیر تو را خود کنار نیست

غزل شمارهٔ 457–ای چنگ پرده‌های سپاهانم آرزوست

غزل شمارهٔ 458–امروز چرخ را ز مه ما تحیری‌ست

غزل شمارهٔ 459–ای مرده‌ای که در تو ز جان هیچ بوی نیست

غزل شمارهٔ 460–عاشق آن قند تو جان شکرخای ماست

غزل شمارهٔ 461–شاه گشادست رو، دیده شه بین که راست ؟

غزل شمارهٔ 462–یوسف کنعانیم روی چو ماهم گواست

غزل شمارهٔ 463–هر نفس آواز عشق می‌رسد از چپ و راست

Every moment the voice of Love is arriving from left and right; we are departing for the skies—who has a mind for sightseeing?

غزل شمارهٔ 464–نوبت وصل و لقاست نوبت حشر و بقاست

غزل شمارهٔ 465–کار ندارم جز این کارگه و کارم اوست

غزل شمارهٔ 466–باز درآمد به بزم مجلسیان دوست دوست

غزل شمارهٔ 467–آنک چنان می‌رود ای عجب او جان کیست

غزل شمارهٔ 468–با وی از ایمان و کفر باخبری کافریست

غزل شمارهٔ 469–ای غم اگر مو شوی پیش منت بار نیست

غزل شمارهٔ 470–ای غم! اگر مو شوی پیش منت بار نیست

غزل شمارهٔ 471–پیش چنین ماه‌رو گیج شدن واجبست

غزل شمارهٔ 472–کالبد ما ز خواب کاهل و مشغول خاست

غزل شمارهٔ 473–هر نفس آواز عشق می‌رسد از چپ و راست

غزل شمارهٔ 474–ز عشق روی تو روشن دل بنین و بنات

غزل شمارهٔ 475–بیا که عاشق ماهست وز اختران پیداست

غزل شمارهٔ 476–بخند بر همه عالم که جای خنده تو راست

غزل شمارهٔ 477–ز آفتاب سعادت مرا شراباتست

غزل شمارهٔ 478–وجود من به کف یار جز که ساغر نیست

My being is but a goblet in the Beloved’s hand—look at my eyes, if you do not believe it.

غزل شمارهٔ 479–ستیزه کن که ز خوبان ستیزه شیرینست

غزل شمارهٔ 480–به حق آن که در این دل به جز ولای تو نیست

غزل شمارهٔ 481–چه گوهری تو که کس را به کف بهای تو نیست

What pearl are you? For in no man’s hand is the price of you. What does the world possess that is not your gift?

غزل شمارهٔ 482–برات عاشق نو کن رسید روز برات

غزل شمارهٔ 483–هر آنک از سبب وحشت غمی تنهاست

غزل شمارهٔ 484–هر آنچ دور کند مر تو را ز دوست بدست

غزل شمارهٔ 485–سه روز شد که نگارین من دگرگون‌ست

Three days it is now since my fair one has become changed; sugar is never bitter—how is it that that sugar is sour?

غزل شمارهٔ 486–به حق چشم خمار لطیف تابانت

غزل شمارهٔ 487–چو عید و چون عرفه عارفان این عرفات

غزل شمارهٔ 488–در این سلام مرا با تو دار و گیر جداست

غزل شمارهٔ 489–اگر تو مست وصالی‌، رخ تو ترش چراست‌؟

غزل شمارهٔ 490–مرا چو زندگی از یاد روی چون مه توست

غزل شمارهٔ 491–جهان و کار جهان سر به سر اگر بادست

غزل شمارهٔ 492–ز دام چند بپرسی و دانه را چه شدست

غزل شمارهٔ 493–تو مردی و نظرت در جهان جان نگریست

غزل شمارهٔ 494–به شاه نهانی رسیدی که نوشت

غزل شمارهٔ 495–اگر مر تو را صلح آهنگ نیست

غزل شمارهٔ 496–طرب ای بحر اصل آب حیات

غزل شمارهٔ 497–صوفیان آمدند از چپ و راست

غزل شمارهٔ 498–فعل نیکان محرض نیکیست

غزل شمارهٔ 499–عشق جز دولت و عنایت نیست

Love is nothing but felicity and lovingkindness, it is nothing but gladness and right guidance.

غزل شمارهٔ 500–قبله امروز جز شهنشه نیست