رباعی شمارهٔ 730

بر من قلم قضا چو بی من رانند

پس نیک و بدش ز من چرا می‌دانند

هر کتب خرد، که هست، اگر برخوانند

در پردهٔ اسرار شدن نتوانند

آنجا بنشین که همنشین مردانند

تا دود کدورت ترا بنشانند

مردان رهت که سر معنی دانند

از دیدهٔ کوته نظران پنهانند

من بندهٔ آن قوم که خود را دانند

هردم دل خود را ز علط برهانند