رباعی شمارهٔ 65

بر من قلم قضا چو بی من رانند

پس نیک و بدش ز من چرا می‌دانند

آنجا بنشین که همنشین مردانند

تا دود کدورت ترا بنشانند

سر مستان را ز محتسب ترسانند

شد محتسب مست همه میدانند

مردان رهت که سر معنی دانند

از دیدهٔ کوته نظران پنهانند

من بندهٔ آن قوم که خود را دانند

هردم دل خود را ز علط برهانند