Section

Rubaiyat

Poems

رباعی شمارهٔ 1با آنکه خوش آید از تو، ای یار، جفا

رباعی شمارهٔ 2عیشی نبود چو عیش لولی و گدا

رباعی شمارهٔ 3ای دوست، به دوستی قرینیم تو را

رباعی شمارهٔ 4ای دوست، فتاد با تو حالی دل را

رباعی شمارهٔ 5سودای تو کرد لاابالی دل را

رباعی شمارهٔ 6تا با توام، از تو جان دهم آدم را

رباعی شمارهٔ 7تا ظن نبری که مشکلی نیست مرا

رباعی شمارهٔ 8دل بر تو نهم، زنم بداندیشان را

رباعی شمارهٔ 9از بادهٔ عشق شد مگر گوهر ما؟

رباعی شمارهٔ 10ای روی تو آرزوی دیرینهٔ ما

رباعی شمارهٔ 11گل صبح دم از باد برآشفت و بریخت

رباعی شمارهٔ 12عشق تو ز دست ساقیان باده بریخت

رباعی شمارهٔ 13ای جملهٔ خلق را ز بالا و ز پست

رباعی شمارهٔ 14پیری ز خرابات برون آمد مست

رباعی شمارهٔ 15گفتم: دل من، گفت که: خون کردهٔ ماست

رباعی شمارهٔ 16ماییم که بی‌مایی ما مایهٔ ماست

رباعی شمارهٔ 17آن دوستی قدیم ما چون گشته است؟

رباعی شمارهٔ 18در دام غمت دلم زبون افتاده است

رباعی شمارهٔ 19هرگز بت من روی به کس ننموده است

رباعی شمارهٔ 20معشوقه و عشق عاشقان یک نفس است

رباعی شمارهٔ 21دل رفت بر کسی که بی‌ماش خوش است

رباعی شمارهٔ 22عشق تو، که سرمایهٔ این درویش است

رباعی شمارهٔ 23شوقی، که چو گل دل شکفاند، عشق است

رباعی شمارهٔ 24بیمار توام، روی توام درمان است

رباعی شمارهٔ 25این دورهٔ سالوس، که نتوان دانست

رباعی شمارهٔ 26پرسیدم از آن کسی که برهان دانست:

رباعی شمارهٔ 27کردیم هر آن حیله که عقل آن دانست

رباعی شمارهٔ 28چشمم ز غم عشق تو خون باران است

رباعی شمارهٔ 29اول قدم از عشق سر انداختن است

رباعی شمارهٔ 30از گلشن جان بی‌خبری، خار این است

رباعی شمارهٔ 31با حکم خدایی، که قضایش این است

رباعی شمارهٔ 32هر چند که دل را غم عشق آیین است

رباعی شمارهٔ 33ایزد، که جهان در کنف قدرت اوست

رباعی شمارهٔ 34در دور شراب و جام و ساقی همه اوست

رباعی شمارهٔ 35هر چند کباب دل و چشم تر هست

رباعی شمارهٔ 36گردنده فلک دلیر و دیر است که هست

رباعی شمارهٔ 37بی آنکه دو دیده بر جمالت نگریست

رباعی شمارهٔ 38اندر ره عشق دی و کی پیدا نیست

رباعی شمارهٔ 39ای دوست بیا، که بی تو آرامم نیست

رباعی شمارهٔ 40دل سوختگان را خبر از عشق تو نیست

رباعی شمارهٔ 41رخ عرضه کنیم، گوی: این زر سره نیست

رباعی شمارهٔ 42عشق تو ز عالم هیولانی نیست

رباعی شمارهٔ 43دیشب دل من خیال تو مهمان داشت

رباعی شمارهٔ 44افسوس! که ایام جوانی بگذشت

رباعی شمارهٔ 45دردا! که دلم خبر ز دلدار نیافت

رباعی شمارهٔ 46عالم ز لباس شادیم عریان یافت

رباعی شمارهٔ 47زنجیر سر زلف تو تاب از چه گرفت؟

رباعی شمارهٔ 48در عشق توام واقعه بسیار افتاد

رباعی شمارهٔ 49چون سایهٔ دوست بر زمین می‌افتد

رباعی شمارهٔ 50غم گرد دل پر هنران می‌گردد