رباعی شمارهٔ 839

وقتی دل دوستان به جنگ آزارند

چندانکه نه جای آشتی بگذارند

تو خفته وعاشقان او بیدارند

تو غافل و ایشان همه در اسرارند

بعضی به صفات حیدر کرار‌ند

بعضی دیگر ز زخم تو بیمار‌ند

پیران خرابات غمت بسیارند

چون چشم تو هم خفته و هم بیدارند