غزل شمارهٔ 3161

بنده‌ام گر به لطف می‌خوانی

حاکمی گر به قهر می‌رانی

ناخوش‌آوازی به بانگِ بلند قرآن همی‌خواند. صاحبدلی بر او بگذشت، گفت: تو را مُشاهره چند است؟ گفت: هیچ. گفت: پس این زحمتِ خود چندین چرا همی‌دهی؟ گفت: از بهرِ خدا می‌خوانم. گفت: از بهر خدا مخوان.

گر تو قرآن بر این نَمَط خوانی

تا کی این لاف در سخن رانی

تا کی این بیهده ثنا خوانی

زلف را تاب داد چندانی

که نه عقلی گذاشت نه جانی

خاک کوی توام تو می‌دانی

خاک در روی من چه افشانی

می گشودم شبی به ناخن فکر

عقده های حکیم المانی

حکم نو کن که شاه دورانی

سکه تازه زن که سلطانی

تا شدستی امیر چوگانی

ما شدستیم گوی میدانی

جان جانی و جان صد جانی

می‌زنی نعره‌های پنهانی

یا وَلی نِعمَتی وَ سُلطانی

سابِق‌الحُسنُ ما لَهُ ثانی