غزل شمارهٔ 808

حکم نو کن که شاه دورانی

سکه تازه زن که سلطانی

تا شدستی امیر چوگانی

ما شدستیم گوی میدانی

جان جانی و جان صد جانی

می‌زنی نعره‌های پنهانی

خامشی ناطقی مگر جانی

می‌زنی نعره‌های پنهانی

یا وَلی نِعمَتی وَ سُلطانی

سابِق‌الحُسنُ ما لَهُ ثانی

یکی گفت که: اینجا چیزی فراموش کرده‌ام

(خداوندگار) فرمود که:

بنده‌ام گر به لطف می‌خوانی

حاکمی گر به قهر می‌رانی

ناخوش‌آوازی به بانگِ بلند قرآن همی‌خواند. صاحبدلی بر او بگذشت، گفت: تو را مُشاهره چند است؟ گفت: هیچ. گفت: پس این زحمتِ خود چندین چرا همی‌دهی؟ گفت: از بهرِ خدا می‌خوانم. گفت: از بهر خدا مخوان.

گر تو قرآن بر این نَمَط خوانی

تا کی این لاف در سخن رانی

تا کی این بیهده ثنا خوانی

می گشودم شبی به ناخن فکر

عقده های حکیم المانی