Section

Ghazaliyat

Poems

غزل شمارهٔ 301شاها به بزم جشن چو شاهان شراب خواه

غزل شمارهٔ 302بتی دارم از اهل دل رم گرفته

غزل شمارهٔ 303مر ز فنا فراغ را مژده برگ و ساز ده

غزل شمارهٔ 304گاهی به چشم دشمن و گاهی در آینه

غزل شمارهٔ 305بر دست و پای بند گرانی نهاده ای

غزل شمارهٔ 306چون زبان‌ها لال و جان‌ها پر ز غوغا کرده‌ای

غزل شمارهٔ 307می‌رود خنده به سامان بهاران زده‌ای

غزل شمارهٔ 308کیستم دست به مشاطگی جان زده‌ای

غزل شمارهٔ 309دارم دلی ز غصه گران‌بار بوده‌ای

غزل شمارهٔ 310سرچشمه خونست ز دل تا به زبان های

غزل شمارهٔ 311در زمهریر سینه آسودگان نه ای

غزل شمارهٔ 312خشنود شوی چون دل خشنود نیابی

غزل شمارهٔ 313دلم در ناله از پهلوی داغ سینه تابستی

غزل شمارهٔ 314گر نه نواها سرودمی چه غمستی؟

غزل شمارهٔ 315در بستن تمثال تو حیرت رقمستی

غزل شمارهٔ 316اندوه پرافشانی از چهره عیانستی

غزل شمارهٔ 317ای موج گل نوید تماشای کیستی؟

غزل شمارهٔ 318به دل ز عربده جایی که داشتی داری

غزل شمارهٔ 319ای به صدمه ای آهی بر دلت ز ما باری

غزل شمارهٔ 320نفس را بر در این خانه صد غوغاست پنداری

غزل شمارهٔ 321دیده ور آن که تا نهد دل به شمار دلبری

غزل شمارهٔ 322از جسم به جان نقاب تا کی؟

غزل شمارهٔ 323نخواهم از صف حوران ز صد هزار یکی

غزل شمارهٔ 324ز بس که با تو به هر شیوه آشناستمی

غزل شمارهٔ 325رفت آن که کسب بوی تو از باد کردمی

غزل شمارهٔ 326دل که ازمن مر ترا فرجام ننگ آرد همی

غزل شمارهٔ 327اگر به شرع سخن در بیان بگردانی

غزل شمارهٔ 328مژده خرمی و بی خللی را مانی

غزل شمارهٔ 329بدین خوبی خرد گوید که کام دل مخواه از وی

غزل شمارهٔ 330ای که گفتم ندهی داد دل آری ندهی

غزل شمارهٔ 331همنشین جان من و جان تو این انگیز هی

غزل شمارهٔ 332تابم ز دل برد کافرادایی

غزل شمارهٔ 333زاهد که و مسجد چه و محراب کجایی؟

غزل شمارهٔ 334کافرم گر از تو باور باشدم غمخواریی