غزل شمارهٔ 298

دلم که لاف زدی از کمال دانایی

نگر که چون شد از اندیشه تو سودایی

ز خویش رفته‌ام اما نرفته‌ام جایی

غبار راه توام تا کی‌ام زنی پایی

گرفت خاطرت از عاشقان شیدایی

که زود می روی ای جان و دیر می آیی

شنیده ام که ز من یاد کرده ای جایی

نداشتم من بیدل جز این تمنایی

به چَشْم کَرْدِه‌ام اَبْرویِ ماه‌سیمایی

خیالِ سَبْزخَطْی، نَقْش بَسْتِه‌اَم جایی

به من سلام فرستاد دوستی امروز

که ای نتیجهٔ کلکت سواد بینایی

ز بامداد دلم می‌پرد به سودایی

چو وام دار مرا می‌کند تقاضایی

شدم به سوی چه آب همچو سقایی

برآمد از تک چه یوسفی معلایی

بیامدیم دگربار سوی مولایی

که تا به زانوی او نیست هیچ دریایی

تو نور دیده جان یا دو دیده مایی

که شعله شعله به نور بصر درافزایی