غزل شمارهٔ 297

مرا دل با یکی مانده ست جایی

که ناید روزی از کویش صبایی

ز بس کز آشنایان زخم خوردم

زند گر حلقه گردم اژدهایی

پدید آمد رسوم بی وفایی

نماند از کس نشان آشنایی

بر من نیستی یارا کجایی

به هر جایی که هستی جان فزایی

دلا در روزه مهمان خدایی

طعام آسمانی را سرایی

سؤالی دارم ای خواجه خدایی

که امروز این چنین شیرین چرایی

بیاموز از پیمبر کیمیایی

که هر چت حق دهد می‌ده رضایی

کجایید ای شهیدان خدایی

بلاجویان دشت کربلایی

تو هر روزی از آن پشته برآیی

کنی مر تشنه جانان را سقایی

بیا ای یار کامروز آن مایی

چو گل باید که با ما خوش برآیی