Divan-e Ashʿar by Saib, in the Ghazal form

غزل شمارهٔ 101ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق را

Audio

6 couplets

غزل شمارهٔ 102غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق را

Audio

11 couplets

غزل شمارهٔ 103نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک را

Audio

11 couplets

غزل شمارهٔ 104هر تُنُک‌ظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک را

Audio

4 couplets

غزل شمارهٔ 105از بلندی مانع گردش شود افلاک را

Audio

20 couplets

غزل شمارهٔ 106مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیم

Audio

12 couplets

غزل شمارهٔ 107خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ را

Audio

9 couplets

غزل شمارهٔ 108نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ را

Audio

14 couplets

غزل شمارهٔ 109جذبه مجنون سبک سازد ز تمکین سنگ را

14 couplets

غزل شمارهٔ 110بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟

Audio

11 couplets

غزل شمارهٔ 111دامنِ دریایِ خونخوارست بالین سیل را

Audio

12 couplets

غزل شمارهٔ 112گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام را

Audio

7 couplets

غزل شمارهٔ 113نیست از روی زمین سیری دل خود کام را

Audio

10 couplets

غزل شمارهٔ 114نیست فرق از تن دل افسرده خودکام را

Audio

9 couplets

غزل شمارهٔ 115کرده‌ام بر خود گوارا تلخیِ دشنام را

Audio

5 couplets

غزل شمارهٔ 116نیست دلگیری ز دنیا بندهٔ تسلیم را

7 couplets

غزل شمارهٔ 117نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرا

Audio

11 couplets

غزل شمارهٔ 118غوطه در گُل داده بود اندیشهٔ دنیا مرا

Audio

11 couplets

غزل شمارهٔ 119از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مرا

Audio

10 couplets

غزل شمارهٔ 120عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مرا

Audio

7 couplets

غزل شمارهٔ 121خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مرا

Audio

7 couplets

غزل شمارهٔ 122گرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مرا

Audio

10 couplets

غزل شمارهٔ 123خواب وقتِ فیض در محراب می‌گیرد مرا

Audio

8 couplets

غزل شمارهٔ 124التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مرا

Audio

8 couplets

غزل شمارهٔ 125شورِ عشقی کو، که رسوای جهان سازد مرا؟

Audio

11 couplets

غزل شمارهٔ 126چشمِ او چندان که مستِ خواب می‌سازد مرا

Audio

10 couplets

غزل شمارهٔ 127تَر‌زبانی معدنِ زَنگار می‌سازد مرا

Audio

12 couplets

غزل شمارهٔ 128تنگ ظرفم، بادهٔ کم زور می سازد مرا

Audio

12 couplets

غزل شمارهٔ 129دیدنِ لعلِ لبش خاموش می‌سازد مرا

Audio

10 couplets

غزل شمارهٔ 130تن‌پرستی زیردستِ خاک می‌سازد مرا

Audio

15 couplets

غزل شمارهٔ 131نیست ممکن قُربِ آتش بال و پر سوزد مرا

Audio

11 couplets

غزل شمارهٔ 132برگِ عیش آماده از فقر و قناعت شد مرا

Audio

8 couplets

غزل شمارهٔ 133از سرِ زلفِ تو بر دل، کار مشکل شد مرا

Audio

13 couplets

غزل شمارهٔ 134سنگِ طفلان از جنون رطلِ گرانی شد مرا

Audio

13 couplets

غزل شمارهٔ 135عشقِ پنهان باعثِ روشن‌روانی شد مرا

Audio

14 couplets

غزل شمارهٔ 136سر به جیبِ خویش دزدیدم، کلاهی شد مرا

Audio

13 couplets

غزل شمارهٔ 137تا به کی بندِ گرانجانی به پا باشد مرا

Audio

11 couplets

غزل شمارهٔ 138نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مرا

Audio

21 couplets

غزل شمارهٔ 139چون ز دنیا نعمتِ الوان هوس باشد مرا؟

Audio

9 couplets

غزل شمارهٔ 140بلبلِ خوش نغمه‌ام، با گل سخن باشد مرا

Audio

15 couplets

غزل شمارهٔ 141پرده‌دار و حاجب و دربان نمی‌باشد مرا

Audio

12 couplets

غزل شمارهٔ 142داغ عشق از سینهٔ روشن به‌ دست آمد مرا

Audio

14 couplets

غزل شمارهٔ 143بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مرا

Audio

10 couplets

غزل شمارهٔ 144چون به خاطر آن دو لعلِ آبدار آید مرا

Audio

13 couplets

غزل شمارهٔ 145صبح از جان‌های روشن یاد می‌آید مرا

Audio

11 couplets

غزل شمارهٔ 146شد مسلسل بوی گل، زنجیر می‌باید مرا

Audio

15 couplets

غزل شمارهٔ 147زلف را نبود سرانجامی که می‌باید مرا

Audio

9 couplets

غزل شمارهٔ 148نیست تاب درد غربت جان افگار مرا

Audio

9 couplets

غزل شمارهٔ 149گرچه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرا

Audio

10 couplets

غزل شمارهٔ 150شد یکی صد شورش عشق از نصیحتگر مرا

Audio

14 couplets

Divan-e Ashʿar by Saib, in the Ghazal form

Poems

غزل شمارهٔ 101–ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق را

غزل شمارهٔ 102–غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق را

غزل شمارهٔ 103–نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک را

غزل شمارهٔ 104–هر تُنُک‌ظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک را

غزل شمارهٔ 105–از بلندی مانع گردش شود افلاک را

غزل شمارهٔ 106–مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیم

غزل شمارهٔ 107–خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ را

غزل شمارهٔ 108–نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ را

غزل شمارهٔ 109–جذبه مجنون سبک سازد ز تمکین سنگ را

غزل شمارهٔ 110–بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟

غزل شمارهٔ 111–دامنِ دریایِ خونخوارست بالین سیل را

غزل شمارهٔ 112–گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام را

غزل شمارهٔ 113–نیست از روی زمین سیری دل خود کام را

غزل شمارهٔ 114–نیست فرق از تن دل افسرده خودکام را

غزل شمارهٔ 115–کرده‌ام بر خود گوارا تلخیِ دشنام را

غزل شمارهٔ 116–نیست دلگیری ز دنیا بندهٔ تسلیم را

غزل شمارهٔ 117–نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرا

غزل شمارهٔ 118–غوطه در گُل داده بود اندیشهٔ دنیا مرا

غزل شمارهٔ 119–از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مرا

غزل شمارهٔ 120–عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مرا

غزل شمارهٔ 121–خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مرا

غزل شمارهٔ 122–گرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مرا

غزل شمارهٔ 123–خواب وقتِ فیض در محراب می‌گیرد مرا

غزل شمارهٔ 124–التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مرا

غزل شمارهٔ 125–شورِ عشقی کو، که رسوای جهان سازد مرا؟

غزل شمارهٔ 126–چشمِ او چندان که مستِ خواب می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 127–تَر‌زبانی معدنِ زَنگار می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 128–تنگ ظرفم، بادهٔ کم زور می سازد مرا

غزل شمارهٔ 129–دیدنِ لعلِ لبش خاموش می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 130–تن‌پرستی زیردستِ خاک می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 131–نیست ممکن قُربِ آتش بال و پر سوزد مرا

غزل شمارهٔ 132–برگِ عیش آماده از فقر و قناعت شد مرا

غزل شمارهٔ 133–از سرِ زلفِ تو بر دل، کار مشکل شد مرا

غزل شمارهٔ 134–سنگِ طفلان از جنون رطلِ گرانی شد مرا

غزل شمارهٔ 135–عشقِ پنهان باعثِ روشن‌روانی شد مرا

غزل شمارهٔ 136–سر به جیبِ خویش دزدیدم، کلاهی شد مرا

غزل شمارهٔ 137–تا به کی بندِ گرانجانی به پا باشد مرا

غزل شمارهٔ 138–نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مرا

غزل شمارهٔ 139–چون ز دنیا نعمتِ الوان هوس باشد مرا؟

غزل شمارهٔ 140–بلبلِ خوش نغمه‌ام، با گل سخن باشد مرا

غزل شمارهٔ 141–پرده‌دار و حاجب و دربان نمی‌باشد مرا

غزل شمارهٔ 142–داغ عشق از سینهٔ روشن به‌ دست آمد مرا

غزل شمارهٔ 143–بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مرا

غزل شمارهٔ 144–چون به خاطر آن دو لعلِ آبدار آید مرا

غزل شمارهٔ 145–صبح از جان‌های روشن یاد می‌آید مرا

غزل شمارهٔ 146–شد مسلسل بوی گل، زنجیر می‌باید مرا

غزل شمارهٔ 147–زلف را نبود سرانجامی که می‌باید مرا

غزل شمارهٔ 148–نیست تاب درد غربت جان افگار مرا

غزل شمارهٔ 149–گرچه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرا

غزل شمارهٔ 150–شد یکی صد شورش عشق از نصیحتگر مرا

غزل شمارهٔ 101ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق را

غزل شمارهٔ 102غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق را

غزل شمارهٔ 103نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک را

غزل شمارهٔ 104هر تُنُک‌ظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک را

غزل شمارهٔ 105از بلندی مانع گردش شود افلاک را

غزل شمارهٔ 106مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیم

غزل شمارهٔ 107خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ را

غزل شمارهٔ 108نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ را

غزل شمارهٔ 109جذبه مجنون سبک سازد ز تمکین سنگ را

غزل شمارهٔ 110بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟

غزل شمارهٔ 111دامنِ دریایِ خونخوارست بالین سیل را

غزل شمارهٔ 112گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام را

غزل شمارهٔ 113نیست از روی زمین سیری دل خود کام را

غزل شمارهٔ 114نیست فرق از تن دل افسرده خودکام را

غزل شمارهٔ 115کرده‌ام بر خود گوارا تلخیِ دشنام را

غزل شمارهٔ 116نیست دلگیری ز دنیا بندهٔ تسلیم را

غزل شمارهٔ 117نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرا

غزل شمارهٔ 118غوطه در گُل داده بود اندیشهٔ دنیا مرا

غزل شمارهٔ 119از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مرا

غزل شمارهٔ 120عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مرا

غزل شمارهٔ 121خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مرا

غزل شمارهٔ 122گرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مرا

غزل شمارهٔ 123خواب وقتِ فیض در محراب می‌گیرد مرا

غزل شمارهٔ 124التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مرا

غزل شمارهٔ 125شورِ عشقی کو، که رسوای جهان سازد مرا؟

غزل شمارهٔ 126چشمِ او چندان که مستِ خواب می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 127تَر‌زبانی معدنِ زَنگار می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 128تنگ ظرفم، بادهٔ کم زور می سازد مرا

غزل شمارهٔ 129دیدنِ لعلِ لبش خاموش می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 130تن‌پرستی زیردستِ خاک می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 131نیست ممکن قُربِ آتش بال و پر سوزد مرا

غزل شمارهٔ 132برگِ عیش آماده از فقر و قناعت شد مرا

غزل شمارهٔ 133از سرِ زلفِ تو بر دل، کار مشکل شد مرا

غزل شمارهٔ 134سنگِ طفلان از جنون رطلِ گرانی شد مرا

غزل شمارهٔ 135عشقِ پنهان باعثِ روشن‌روانی شد مرا

غزل شمارهٔ 136سر به جیبِ خویش دزدیدم، کلاهی شد مرا

غزل شمارهٔ 137تا به کی بندِ گرانجانی به پا باشد مرا

غزل شمارهٔ 138نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مرا

غزل شمارهٔ 139چون ز دنیا نعمتِ الوان هوس باشد مرا؟

غزل شمارهٔ 140بلبلِ خوش نغمه‌ام، با گل سخن باشد مرا

غزل شمارهٔ 141پرده‌دار و حاجب و دربان نمی‌باشد مرا

غزل شمارهٔ 142داغ عشق از سینهٔ روشن به‌ دست آمد مرا

غزل شمارهٔ 143بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مرا

غزل شمارهٔ 144چون به خاطر آن دو لعلِ آبدار آید مرا

غزل شمارهٔ 145صبح از جان‌های روشن یاد می‌آید مرا

غزل شمارهٔ 146شد مسلسل بوی گل، زنجیر می‌باید مرا

غزل شمارهٔ 147زلف را نبود سرانجامی که می‌باید مرا

غزل شمارهٔ 148نیست تاب درد غربت جان افگار مرا

غزل شمارهٔ 149گرچه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرا

غزل شمارهٔ 150شد یکی صد شورش عشق از نصیحتگر مرا