صداکار فاطمه زندی کی آڈیوز میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 2960–رقصان شو ای قراضه کز اصل اصل کانی

غزل شمارهٔ 2961–در رنگ یار بنگر تا رنگ زندگانی

غزل شمارهٔ 2964–دی دامنش گرفتم کای گوهر عطایی

Yesterday I clutched his skirt saying, “O essence [jewel] of generosity, do not say goodnight, do not grieve us, for tonight you are mine.”

غزل شمارهٔ 2965–ای برده اختیارم تو اختیار مایی

غزل شمارهٔ 2966–هر چند بی‌گه آیی بی‌گاه خیز مایی

غزل شمارهٔ 2967–آمد ز نای دولت بار دگر نوایی

Once again a melody has come from the reed pipe of fortune; O soul, clap hands, O heart, stamp feet.

غزل شمارهٔ 2968–ای چنگیان غیبی از راه خوش نوایی

غزل شمارهٔ 2973–ای از جمال حسن تو عالم نشانه‌ای

غزل شمارهٔ 2974–آن دم که دل کند سوی دلبر اشارتی

غزل شمارهٔ 2975–هر روز بامداد به آیین دلبری

غزل شمارهٔ 2976–شد جادوی حرام و حق از جادوی بری

غزل شمارهٔ 2997–ای آسمان که بر سر ما چرخ می‌زنی

غزل شمارهٔ 2998–سوگند خورده‌ای که از این پس جفا کنی

You swore an oath that henceforth you would be cruel; now you break your oath and finish with cruelty.

غزل شمارهٔ 2999–تا چند از فراق مرا کار بشکنی

غزل شمارهٔ 3000–ساقی بیار باده سغراق ده منی

غزل شمارهٔ 3001–ای نای بس خوش است کز اسرار آگهی

Reed, very sweet it is that you know the secrets; that one does the work who has knowledge of the work.

غزل شمارهٔ 3002–شوری فتاد در فلک ای مه چه شَسته‌ای

غزل شمارهٔ 3003–ای کاشکی تو خویش زمانی بدانیی

غزل شمارهٔ 3004–بزم و شراب لعل و خرابات و کافری

غزل شمارهٔ 3005–آن دل که گم شده‌ست هم از جان خویش جوی

غزل شمارهٔ 3008–خواجه سلام علیک گنج وفا یافتی

غزل شمارهٔ 3013–یار در آخرزمان کرد طرب سازیی

غزل شمارهٔ 3014–رو که به مهمان تو می‌نروم ای اخی

غزل شمارهٔ 3061–اگر تو یار نداری چرا طلب نکنی

If you have no beloved, why do you not seek one? And if you have attained the Beloved, why do you not rejoice?

غزل شمارهٔ 3102–برست جان و دلم از خودی و از هستی

غزل شمارهٔ 3116–دلا گر مرا تو ببینی ندانی

غزل شمارهٔ 3146–ای دلزار محنت و بلا داری

غزل شمارهٔ 3147–ساقیا ساقیا روا داری

غزل شمارهٔ 3149–مستم از باده‌های پنهانی

غزل شمارهٔ 3150–من مرید توَم مراد توی

غزل شمارهٔ 3164–مست و خوشی باده کجا خورده‌ای؟

غزل شمارهٔ 3165–جان و جهان! دوش کجا بوده‌ای؟

غزل شمارهٔ 3166–ای دل سرمست، کجا می‌پری؟