غزلیات

غزل شمارهٔ 1101–نرم نرمک سوی رخسارش نگر

غزل شمارهٔ 1102–عشق را با گفت و با ایما چه کار

غزل شمارهٔ 1103–رفتم آن جا مست و گفتم ای نگار

I went there intoxicated and said, “O beauty, when you have maddened me, give ear!”

غزل شمارهٔ 1104–باز شد در عاشقی بابی دگر

غزل شمارهٔ 1105–ای خیالت در دل من هر سحور

غزل شمارهٔ 1106–راز را اندر میان نه وامگیر

غزل شمارهٔ 1107–در چمن آیید و بربندید دید

غزل شمارهٔ 1108–ساقیا باده چون نار بیار

غزل شمارهٔ 1109–ساقیا باده گلرنگ بیار

غزل شمارهٔ 1110–از لب یار شکر را چه خبر

غزل شمارهٔ 1111–روزی خوشست رویت از نور روز خوشتر

غزل شمارهٔ 1112–بر منبرست این دم مذکر مذکر

غزل شمارهٔ 1113–ای جان جان جان‌ها جانی و چیز دیگر

غزل شمارهٔ 1114–ای محو عشق گشته جانی و چیز دیگر

غزل شمارهٔ 1115–ای آینه فقیری جانی و چیز دیگر

غزل شمارهٔ 1116–هر کس به جنس خویش درآمیخت ای نگار

غزل شمارهٔ 1117–دل ناظر جمال تو آن گاه انتظار

غزل شمارهٔ 1118–میر شکار من که مرا کرده‌ای شکار

غزل شمارهٔ 1119–کس بی‌کسی نماند می‌دان تو این قدر

غزل شمارهٔ 1120–مستیم و بیخودیم و جمال تو پرده در

غزل شمارهٔ 1121–آمد بهار خرم و آمد رسول یار

Joyous spring has arrived and the Beloved’s message has come; we are drunk with love and intoxicated and cannot be still.

غزل شمارهٔ 1122–اندیشه را رها کن اندر دلش مگیر

غزل شمارهٔ 1123–پرده خوش آن بود کز پس آن پرده دار

غزل شمارهٔ 1124–تاخت رخ آفتاب گشت جهان مست وار

غزل شمارهٔ 1125–چون سر کس نیستت فتنه مکن دل مبر

غزل شمارهٔ 1126–سست مکن زه که من تیر توام چارپر

Do not slacken the bowstring, for I am your four-feathered arrow; do not turn your face away, for I am a man with one heart, not two-headed.

غزل شمارهٔ 1127–وجهک مثل القمر قلبک مثل الحجر

غزل شمارهٔ 1128–بر سر ره دیدمش تیزروان چون قمر

غزل شمارهٔ 1129–عمر که بی‌عشق رفت، هیچ حسابش مگیر

غزل شمارهٔ 1130–آید هر دم رسول از طرف شهر یار

غزل شمارهٔ 1131–گفت لبم چون شکر ارزد گنج گهر

He said, “My sugar-sweet lip is worth a treasure of pearls.” “Ah, I have no pearls.” He said, “You have not? Then buy!

غزل شمارهٔ 1132–چون سرِ کس نیستت، فتنه مکن دل مبر

غزل شمارهٔ 1133–نه در وفات گذارد نه در جفا دلدار

غزل شمارهٔ 1134–چرا ز قافله یک کس نمی‌شود بیدار

غزل شمارهٔ 1135–بیار ساقی بادت فدا سر و دستار

غزل شمارهٔ 1136–نبشته‌ست خدا گِردِ چهره دلدار

God has written around the cheek of the Beloved the inscription Therefore take heed of him, you who have eyes.

غزل شمارهٔ 1137–شده‌ست نور محمد هزار شاخ هزار

غزل شمارهٔ 1138–چه مایه رنج کشیدم ز یار تا این کار

غزل شمارهٔ 1139–مجوی شادی چون در غمست میل نگار

Look not for happiness when the Beauty’s inclination is set on sorrow, for you are prey in the clutches of a lion, my dear friend.

غزل شمارهٔ 1140–بیامدیم دگربار چون نسیم بهار

غزل شمارهٔ 1141–ز بامداد چه دشمن کشست دیدن یار

غزل شمارهٔ 1142–درخت اگر متحرک بدی به پا و به پر

If a tree could move on foot or wing, it would not suffer the pain of the saw or the blows of the axe;

غزل شمارهٔ 1143–تو شاخ خشک چرایی به روی یار نگر

غزل شمارهٔ 1144–ندا رسید به جان‌ها ز خسرو منصور

غزل شمارهٔ 1145–به من نگر که منم مونس تو اندر گور

Look on me, for I shall be your companion in the grave on that night when you pass across from shop and house.

غزل شمارهٔ 1146–مرا بگاه ده ای ساقی کریم عقار

غزل شمارهٔ 1147–بکش بکش که چه خوش می‌کشی بیار بیار

غزل شمارهٔ 1148–کسی بگفت ز ما یا از اوست نیکی و شر

غزل شمارهٔ 1149–فغان فغان که ببست آن نگار بار سفر

غزل شمارهٔ 1150–به خدمت لبت آمد به انتجاع شکر