غزل شمارهٔ 1117

گر همچو عود جا دهدم یار در کنار

از دست او کنم بر او ناله های زار

عید است و آخِرِ گُل و یاران در انتظار

ساقی به رویِ شاه ببین ماه و مِی بیار

ای خواجه، این همه که تو بر می‌دهی شمار

بادام تر و سه‌یکی و بهمان و باستار

فریاد پیرزن که برآید ز سوز دل

کیفر برد ز حملهٔ مردان کارزار

ای من غلام عشق که روزی هزار بار

بر من نهد ز عشقِ بتی صد هزار بار

ما را مدار خوار که ما عاشقیم و زار

بیمار و دل‌فگار و جدا‌مانده از نگار

تا چرخ برگشاد گریبان نوبهار

از لاله بست دامن کهپایه‌ها ازار

از انقلاب دهر نیفتم ز اعتبار

گرد یتیمی گهرم، چون شوم غبار

درویش را ز خرقه صد پاره نیست عار

محضر به قدر مهر بود صاحب اعتبار

ای در غرور نفس به سر برده روزگار

برخیز و کارکن که کنون است وقت کار