صنفِ غزل میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 153–شمع دیدم گرد او پروانه‌ها چون جمع‌ها

غزل شمارهٔ 154–دیده حاصل کن دلا آن گه ببین تبریز را

غزل شمارهٔ 155–از فراق شمس دین افتاده‌ام در تنگنا

غزل شمارهٔ 156–ای هوس‌های دلم بیا بیا بیا بیا

غزل شمارهٔ 157–ای هوس‌های دلم باری بیا رویی نما

غزل شمارهٔ 158–امتزاج روح‌ها در وقت صلح و جنگ‌ها

غزل شمارهٔ 159–ای ز مقدارت هزاران فخر بی‌مقدار را

غزل شمارهٔ 160–مفروشید کمان و زره و تیغ ، زنان را

غزل شمارهٔ 161–چو فرستاد عنایت به زمین مشعله‌ها را

غزل شمارهٔ 162–تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را

غزل شمارهٔ 163–بروید ای حریفان بِکِشید یار ما را

Go forth, my comrades, draw along our beloved, at last bring to me the fugitive idol;

غزل شمارهٔ 164–چو مرا به سوی زندان بکشید تن ز بالا

غزل شمارهٔ 165–اگر آن میی که خوردی به سحر نبود گیرا

غزل شمارهٔ 166–چمنی که تا قیامت گل او به بار بادا

A garden—may its roses bloom till resurrection-day; an idol—may the two worlds be scattered over its beauty!

غزل شمارهٔ 167–کی بپرسد جز تو خسته و رنجور تو را

غزل شمارهٔ 168–ای بروییده به ناخواست به مانند گیا

غزل شمارهٔ 169–رو ترش کن که همه روترشانند این جا

غزل شمارهٔ 170–تا به شب ای عارف شیرین نوا

غزل شمارهٔ 171–چون نمایی آن رخ گلرنگ را

When you display that rosy cheek, you set the stones aspinning for joy.

غزل شمارهٔ 172–در میان عاشقان عاقل مبا

غزل شمارهٔ 173–از یکی آتش برآوردم تو را

غزل شمارهٔ 174–ز آتش شهوت برآوردم تو را

غزل شمارهٔ 175–از ورای سر دل بین شیوه‌ها

غزل شمارهٔ 176–روح زیتونیست عاشق نار را

غزل شمارهٔ 177–ای بگفته در دلم اسرارها

غزل شمارهٔ 178–می‌شدی غافل ز اسرار قضا

غزل شمارهٔ 179–گر تو عودی سوی این مجمر بیا

غزل شمارهٔ 180–ای تو آب زندگانی فاسقنا

غزل شمارهٔ 181–دل چو دانه ، ما مثال آسیا

The heart is like a grain of corn, we are like a mill; how does the mill know why this turning?

غزل شمارهٔ 182–در میان عاشقان عاقل مبا

غزل شمارهٔ 183–ای دل رفته ز جا باز میا

غزل شمارهٔ 184–من رسیدم به لب جوی وفا

غزل شمارهٔ 185–از بس که ریخت جرعه بر خاک ما ز بالا

غزل شمارهٔ 186–ای میرآب بگشا آن چشمه روان را

غزل شمارهٔ 187–از سینه پاک کردم افکار فلسفی را

غزل شمارهٔ 188–اینجا کسی‌ست پنهان خود را مگیر تنها

Here someone is hidden; suppose not that you are alone. She has very sharp ears; do not open your tongue to evil.

غزل شمارهٔ 189–آمد بهارِ جان‌ها ای شاخِ تَر به رقص آ

غزل شمارهٔ 190–با آن که می‌رسانی، آن بادهٔ بقا را

غزل شمارهٔ 191–بیدار کن طرب را بر من بزن تو خود را

غزل شمارهٔ 192–بشکن سبو و کوزه، ای میرآب جان‌ها!

غزل شمارهٔ 193–جانا قبول گردان این جست و جوی ما را

غزل شمارهٔ 194–خواهم گرفتن اکنون آن مایه صور را

غزل شمارهٔ 195–شهوت که با تو رانند صدتو کنند جان را

غزل شمارهٔ 196–در جنبش اندرآور زلفِ عبرفشان را

Bring into motion your amber-scattering tress; bring into dancing the souls of the Sufis.

غزل شمارهٔ 197–ای بنده بازگرد به درگاه ما بیا

غزل شمارهٔ 198–ای صوفیان عشق بدرید خرقه‌ها

غزل شمارهٔ 199–ای خان و مان بمانده و از شهر خود جدا

غزل شمارهٔ 201–شب رفت و هم تمام نشد ماجرای ما

غزل شمارهٔ 203–آمد بهار خرم آمد نگار ما

غزل شمارهٔ 204–سر به گریب اندَرَست صوفی اسرار را