غزل شمارهٔ 170
Toggle stanza 1تا به شب ای عارف شیرین نوا
11
تا به شب ای عارف شیرین نوا
آن مایی آن مایی آن ما
22
تا به شب امروز ما را عشرتست
الصلا ای پاکبازان الصلا
33
درخرام ای جان جان هر سماع
مه لقایی مه لقایی مه لقا
44
در میان شکران گل ریز کن
مرحبا ای کان شکر مرحبا
55
عمر را نبود وفا الا تو عمر
باوفایی باوفایی باوفا
66
بس غریبی بس غریبی بس غریب
از کجایی از کجایی از کجا
77
با که میباشی و همراز تو کیست
با خدایی با خدایی با خدا
88
ای گزیده نقش از نقاش خود
کی جدایی کی جدایی کی جدا
99
با همه بیگانهای و با غمش
آشنایی آشنایی آشنایی آشنا
1010
جزو جزو تو فکنده در فلک
ربنا و ربنا و ربنا
1111
دل شکسته هین چرایی برشکن
قلبها و قلبها و قلبها
1212
آخر ای جان اول هر چیز را
منتهایی منتهایی منتها
1313
یوسفا در چاه شاهی تو ولیک
بی لوایی بیلوایی بیلوا
1414
چاه را چون قصر قیصر کردهای
کیمیایی کیمیایی کیمیا
1515
یک ولی کی خوانمت که صد هزار
اولیایی اولیایی اولیا
1616
حشرگاه هر حسینی گر کنون
کربلایی کربلایی کربلا
1717
مشک را بربند ای جان گرچه تو
خوش سقایی خوش سقایی خوش سقا
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
شاخ نرگس را ببرد اینک صبا
سهل باشد بردن از کوری عصا
امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 32
عاشقم اما نمی گویم کجا
بیخودم لیکن نمی دانم چرا
جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 4
دل چو دانه ، ما مثال آسیا
آسیا کی داند این گردش چرا
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 181
در میان عاشقان عاقل مبا
خاصه در عشق چنین شیرین لقا
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 182