صنفِ غزل میں عطار کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 201تا دوست بر دلم در عالم فراز کرد

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 202عشق تو مست جاودانم کرد

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 203دست با تو در کمر خواهیم کرد

آڈیو

17 اشعار

غزل شمارهٔ 204پشت بر روی جهان خواهیم کرد

آڈیو

20 اشعار

غزل شمارهٔ 205ترسا بچه‌ای ناگه قصد دل و جانم کرد

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 206زلف تو مرا بند دل و غارت جان کرد

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 207هر که را عشق تو سرگردان کرد

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 208عزم خرابات بی‌فنا نتوان کرد

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 209روی در زیر زلف پنهان کرد

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 210بی لعل لبت وصف شکر می‌نتوان کرد

آڈیو

16 اشعار

غزل شمارهٔ 211چون باد صبا سوی چمن تاختن آورد

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 212خطت خورشید را در دامن آورد

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 213زین دم عیسی که هر ساعت سحر می‌آورد

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 214چو طوطی ، خطِّ او ، پَر سَر بر آورد

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 215لوح چو سیمت خطی چو قیر بر آورد

آڈیو

15 اشعار

غزل شمارهٔ 216چو جان و دل ز می عشق دوش جوش بر آورد

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 217دل دست به کافری بر آورد

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 218خطی سبز از زنخدان می بر آورد

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 219زندهٔ عشق تو آب زندگانی کی خورد

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 220درد من هیچ دوا نپذیرد

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 221چون زلف بیقرارش بر رخ قرار گیرد

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 222چو به خنده لب گشایی دو جهان شکر بگیرد

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 223چون پرده ز روی ماه برگیرد

آڈیو

16 اشعار

غزل شمارهٔ 224چو قفل لعل بر درج گهر زد

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 225دست در دامن جان خواهم زد

آڈیو

21 اشعار

غزل شمارهٔ 226عشق آمد و آتشی به دل در زد

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 227دل به سودای تو جان در بازد

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 228تَرْسا بَچهٔ مَستم گر پرده بَرَانْدازَد،

آڈیو

15 اشعار

غزل شمارهٔ 229گر از گره زلفت جانم کمری سازد

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 230گر آه کنم زبان بسوزد

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 231مرا سودای تو جان می بسوزد

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 232اگر ز پیش جمالت نقاب برخیزد

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 233گرچه ز تو هر روزم صد فتنه دگر خیزد

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 234هر روز غم عشقت بر ما حشر انگیزد

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 235دل برای تو ز جان برخیزد

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 236اگر ز زلف توام حلقه‌ای به گوش رسد

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 237بوی زلف یارم آمد ، یارم اینک می‌رسد

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 238هم بلای تو به جان بی قراران می‌رسد

آڈیو

15 اشعار

غزل شمارهٔ 239جان در مقام عشق به جانان نمی‌رسد

آڈیو

18 اشعار

غزل شمارهٔ 240در صفت عشق تو ، شرح و بیان نی رسد

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 241از سر زلف دلکشت بوی به ما نمی‌رسد

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 242مرد ره عشق تو از دامن تر ترسد

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 243ذوق وصلت به هیچ جان نرسد

آڈیو

17 اشعار

غزل شمارهٔ 244شکن زلف چو زنار بتم پیدا شد

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 245ای به خود زنده مرده باید شد

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 246پیر ما وقت سحر بیدار شد

آڈیو

22 اشعار

غزل شمارهٔ 247قصهٔ عشق تو چون بسیار شد

آڈیو

22 اشعار

غزل شمارهٔ 248یک شرر از عین عشق دوش پدیدار شد

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 249در راه تو هر که راهبر شد

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 250چو خورشید جمالت جلوه‌گر شد

آڈیو

20 اشعار

صنفِ غزل میں عطار کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 201–تا دوست بر دلم در عالم فراز کرد

غزل شمارهٔ 202–عشق تو مست جاودانم کرد

غزل شمارهٔ 203–دست با تو در کمر خواهیم کرد

غزل شمارهٔ 204–پشت بر روی جهان خواهیم کرد

غزل شمارهٔ 205–ترسا بچه‌ای ناگه قصد دل و جانم کرد

غزل شمارهٔ 206–زلف تو مرا بند دل و غارت جان کرد

غزل شمارهٔ 207–هر که را عشق تو سرگردان کرد

غزل شمارهٔ 208–عزم خرابات بی‌فنا نتوان کرد

غزل شمارهٔ 209–روی در زیر زلف پنهان کرد

غزل شمارهٔ 210–بی لعل لبت وصف شکر می‌نتوان کرد

غزل شمارهٔ 211–چون باد صبا سوی چمن تاختن آورد

غزل شمارهٔ 212–خطت خورشید را در دامن آورد

غزل شمارهٔ 213–زین دم عیسی که هر ساعت سحر می‌آورد

غزل شمارهٔ 214–چو طوطی ، خطِّ او ، پَر سَر بر آورد

غزل شمارهٔ 215–لوح چو سیمت خطی چو قیر بر آورد

غزل شمارهٔ 216–چو جان و دل ز می عشق دوش جوش بر آورد

غزل شمارهٔ 217–دل دست به کافری بر آورد

غزل شمارهٔ 218–خطی سبز از زنخدان می بر آورد

غزل شمارهٔ 219–زندهٔ عشق تو آب زندگانی کی خورد

غزل شمارهٔ 220–درد من هیچ دوا نپذیرد

غزل شمارهٔ 221–چون زلف بیقرارش بر رخ قرار گیرد

غزل شمارهٔ 222–چو به خنده لب گشایی دو جهان شکر بگیرد

غزل شمارهٔ 223–چون پرده ز روی ماه برگیرد

غزل شمارهٔ 224–چو قفل لعل بر درج گهر زد

غزل شمارهٔ 225–دست در دامن جان خواهم زد

غزل شمارهٔ 226–عشق آمد و آتشی به دل در زد

غزل شمارهٔ 227–دل به سودای تو جان در بازد

غزل شمارهٔ 228–تَرْسا بَچهٔ مَستم گر پرده بَرَانْدازَد،

غزل شمارهٔ 229–گر از گره زلفت جانم کمری سازد

غزل شمارهٔ 230–گر آه کنم زبان بسوزد

غزل شمارهٔ 231–مرا سودای تو جان می بسوزد

غزل شمارهٔ 232–اگر ز پیش جمالت نقاب برخیزد

غزل شمارهٔ 233–گرچه ز تو هر روزم صد فتنه دگر خیزد

غزل شمارهٔ 234–هر روز غم عشقت بر ما حشر انگیزد

غزل شمارهٔ 235–دل برای تو ز جان برخیزد

غزل شمارهٔ 236–اگر ز زلف توام حلقه‌ای به گوش رسد

غزل شمارهٔ 237–بوی زلف یارم آمد ، یارم اینک می‌رسد

غزل شمارهٔ 238–هم بلای تو به جان بی قراران می‌رسد

غزل شمارهٔ 239–جان در مقام عشق به جانان نمی‌رسد

غزل شمارهٔ 240–در صفت عشق تو ، شرح و بیان نی رسد

غزل شمارهٔ 241–از سر زلف دلکشت بوی به ما نمی‌رسد

غزل شمارهٔ 242–مرد ره عشق تو از دامن تر ترسد

غزل شمارهٔ 243–ذوق وصلت به هیچ جان نرسد

غزل شمارهٔ 244–شکن زلف چو زنار بتم پیدا شد

غزل شمارهٔ 245–ای به خود زنده مرده باید شد

غزل شمارهٔ 246–پیر ما وقت سحر بیدار شد

غزل شمارهٔ 247–قصهٔ عشق تو چون بسیار شد

غزل شمارهٔ 248–یک شرر از عین عشق دوش پدیدار شد

غزل شمارهٔ 249–در راه تو هر که راهبر شد

غزل شمارهٔ 250–چو خورشید جمالت جلوه‌گر شد

غزل شمارهٔ 201تا دوست بر دلم در عالم فراز کرد

غزل شمارهٔ 202عشق تو مست جاودانم کرد

غزل شمارهٔ 203دست با تو در کمر خواهیم کرد

غزل شمارهٔ 204پشت بر روی جهان خواهیم کرد

غزل شمارهٔ 205ترسا بچه‌ای ناگه قصد دل و جانم کرد

غزل شمارهٔ 206زلف تو مرا بند دل و غارت جان کرد

غزل شمارهٔ 207هر که را عشق تو سرگردان کرد

غزل شمارهٔ 208عزم خرابات بی‌فنا نتوان کرد

غزل شمارهٔ 209روی در زیر زلف پنهان کرد

غزل شمارهٔ 210بی لعل لبت وصف شکر می‌نتوان کرد

غزل شمارهٔ 211چون باد صبا سوی چمن تاختن آورد

غزل شمارهٔ 212خطت خورشید را در دامن آورد

غزل شمارهٔ 213زین دم عیسی که هر ساعت سحر می‌آورد

غزل شمارهٔ 214چو طوطی ، خطِّ او ، پَر سَر بر آورد

غزل شمارهٔ 215لوح چو سیمت خطی چو قیر بر آورد

غزل شمارهٔ 216چو جان و دل ز می عشق دوش جوش بر آورد

غزل شمارهٔ 217دل دست به کافری بر آورد

غزل شمارهٔ 218خطی سبز از زنخدان می بر آورد

غزل شمارهٔ 219زندهٔ عشق تو آب زندگانی کی خورد

غزل شمارهٔ 220درد من هیچ دوا نپذیرد

غزل شمارهٔ 221چون زلف بیقرارش بر رخ قرار گیرد

غزل شمارهٔ 222چو به خنده لب گشایی دو جهان شکر بگیرد

غزل شمارهٔ 223چون پرده ز روی ماه برگیرد

غزل شمارهٔ 224چو قفل لعل بر درج گهر زد

غزل شمارهٔ 225دست در دامن جان خواهم زد

غزل شمارهٔ 226عشق آمد و آتشی به دل در زد

غزل شمارهٔ 227دل به سودای تو جان در بازد

غزل شمارهٔ 228تَرْسا بَچهٔ مَستم گر پرده بَرَانْدازَد،

غزل شمارهٔ 229گر از گره زلفت جانم کمری سازد

غزل شمارهٔ 230گر آه کنم زبان بسوزد

غزل شمارهٔ 231مرا سودای تو جان می بسوزد

غزل شمارهٔ 232اگر ز پیش جمالت نقاب برخیزد

غزل شمارهٔ 233گرچه ز تو هر روزم صد فتنه دگر خیزد

غزل شمارهٔ 234هر روز غم عشقت بر ما حشر انگیزد

غزل شمارهٔ 235دل برای تو ز جان برخیزد

غزل شمارهٔ 236اگر ز زلف توام حلقه‌ای به گوش رسد

غزل شمارهٔ 237بوی زلف یارم آمد ، یارم اینک می‌رسد

غزل شمارهٔ 238هم بلای تو به جان بی قراران می‌رسد

غزل شمارهٔ 239جان در مقام عشق به جانان نمی‌رسد

غزل شمارهٔ 240در صفت عشق تو ، شرح و بیان نی رسد

غزل شمارهٔ 241از سر زلف دلکشت بوی به ما نمی‌رسد

غزل شمارهٔ 242مرد ره عشق تو از دامن تر ترسد

غزل شمارهٔ 243ذوق وصلت به هیچ جان نرسد

غزل شمارهٔ 244شکن زلف چو زنار بتم پیدا شد

غزل شمارهٔ 245ای به خود زنده مرده باید شد

غزل شمارهٔ 246پیر ما وقت سحر بیدار شد

غزل شمارهٔ 247قصهٔ عشق تو چون بسیار شد

غزل شمارهٔ 248یک شرر از عین عشق دوش پدیدار شد

غزل شمارهٔ 249در راه تو هر که راهبر شد

غزل شمارهٔ 250چو خورشید جمالت جلوه‌گر شد