رباعی شمارهٔ 112

هر گه خوانی «الف بی » ای حورنژاد

از دست دو «دال و الفت » خواهم داد

بر عزم سفر دلی ز گیتی ناشاد

رفتم به وداع آن بت حور نژاد

بر گوشه چشم تو که چشمش مرساد

دانی ز چه خاست آن کبودی که فتاد

کس مشکل اسرار اجل را نگشاد

کس یک قدم از دایره بیرون ننهاد

کس مشکل اسرارِ فلک را نگشاد

کس یک قدم از نهاد بیرون ننهاد

ای از قدمت خاک زمین خرم و شاد

شد حامله از شادی و صد غنچه بزاد

ای دوست مگو تو بنده‌ای یا آزاد

بنده که خرد برای زشتی و فساد

تا گوهر جان در این طبایع افتاد

همسایه شدند با وی این چار فساد

نایی ببرید از نیستان استاد

با نه سوراخ و آدمش نام نهاد

خوابم ز خیال روی تو پشت بداد

وز تو ز خیال تو همی خواهم داد