غزل شمارهٔ 392

برجه که بهار زد صلایی

در باغ خرام چون صبایی

در عشق هر آنک شد فدایی

نبود ز زمین بود سمایی

عشق است دلاور و فدایی

تنهارو و فرد و یک قبایی

آن شمع چو شد طرب فزایی

پروانه دلان به رقص آیی

ای بی‌تو محال جان فزایی

وی در دل و جان ما کجایی

ساقی انصاف خوش لقایی

از جا رفتم تو از کجایی

برخیز و بزن یکی نوایی

بر یاد وصال دلربایی

ای قلب و درست را روایی

پیش تو که زفت کیمیایی

در کوی تو لولیی، گدایی

آمد به امید مرحبایی

ای راه تو را دراز نایی

نه راه تو را سری نه پایی