غزل شمارهٔ 717

شاعر: صائب

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: امرا

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 3

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

در گردش آورید می لعل فام را

زین بیش خشک لب مپسندید جام را

تاچون شفق مدام رخت لاله گون بود

بی باده مگذران چو فلک صبح و شام را

غافل مشو که وقت شناسان نوبهار

چون لاله بر زمین ننهادند جام را

هر کس به خون دل ز می ناب صلح کرد

محکم گرفت دامن عیش مدام را

آمد ز زیر سنگ برون هر دلی که ریخت

بر خاک، میوه های تمنای خام را

دادیم عارفانه چو منصور تن به دار

کردیم نقد، روضه دارالسلام را

بر تیغ کوه سینه فشارد ز انفعال

کبکی که آورد به نظر آن خرام را

آنجا که دوربینی رشک است، عاشقان

امساک می کنند ز جانان پیام را

دل را به زور عشق رهاندیم از بدن

با خود به زیر خاک نبردیم دام را

1010

عیب من از شمار برون است و از حساب

صائب ز چشم خلق بپوشم کدام را؟

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

صوفی بیا که آیِنِه، صافی‌ست جام را

تا بِنگَری صَفایِ مِیِ لَعل‌فام را

حافظغزلیاتغزل شمارهٔ 7

در خور اگر نییم می لعل فام را

ای کاش تر کنند به بویی مشام را

نظیری نیشابوریدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 30

شد استخوان ز دورِ فلک توتیا مرا

باری دگر نماند درین آسیا مرا

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 719

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور