غزل شمارهٔ 3857

همیشه از نمکت شور در جگر باشد

خوشم که داغ تو هر روز تازه تر باشد

اگر ز حال من آن شوخ را خبر باشد

بسوزد ار دلش از سنگ سخت تر باشد

سفر خوش است اگر یار همسفر باشد

غبار موکب او سرمه بصر باشد

کسی به حمد و ثنای برادران عزیز

ز عیب خویش نباید که بیخبر باشد

گَرَم دعای مَلَک خاک رهگذر باشد

به هر کجا نهم پا نیشتر باشد

زانقلاب دل آسوده بیشتر باشد

کمند وحدت ما موجه خطر باشد

خوشا دلی که دراودرد را گذر باشد

خوشا سری که سزاوار دردسر باشد