قصیدهٔ شمارهٔ 25 - در وصف بهار

گر شود بحرِ کفِ همت تو موج زنان

ور شود ابر سر رایت تو توفان بار

اختران را شب وصلست و نثارست و نثار

چون سوی چرخ عروسیست ز ماه ده و چار

روستایی بچه‌ای هست درون بازار

دغلی لاف زنی سخره کنی بس عیار

نیست بی خار درین بادیه یک آبله وار

پای فرسوده چه گل چیند ازین نشترزار؟

باد دستانه مکن خرج نفس رازنهار

که برآردنفسی رازجگر صبح دوبار

از پس پردهٔ دل دوش بدیدم رخ یار

شدم از دست و برفت از دل من صبر و قرار