غزل شمارهٔ 387

گر شود بحرِ کفِ همت تو موج زنان

ور شود ابر سر رایت تو توفان بار

اختران را شب وصلست و نثارست و نثار

چون سوی چرخ عروسیست ز ماه ده و چار

روستایی بچه‌ای هست درون بازار

دغلی لاف زنی سخره کنی بس عیار

بامدادی که تفاوت نکند لیل و نهار

خوش بود دامن صحرا و تماشای بهار

نیست بی خار درین بادیه یک آبله وار

پای فرسوده چه گل چیند ازین نشترزار؟

باد دستانه مکن خرج نفس رازنهار

که برآردنفسی رازجگر صبح دوبار