غزل شمارهٔ 1093

گر شود بحرِ کفِ همت تو موج زنان

ور شود ابر سر رایت تو توفان بار

بامدادی که تفاوت نکند لیل و نهار

خوش بود دامن صحرا و تماشای بهار

نیست بی خار درین بادیه یک آبله وار

پای فرسوده چه گل چیند ازین نشترزار؟

باد دستانه مکن خرج نفس رازنهار

که برآردنفسی رازجگر صبح دوبار

از پس پردهٔ دل دوش بدیدم رخ یار

شدم از دست و برفت از دل من صبر و قرار

اختران را شب وصلست و نثارست و نثار

چون سوی چرخ عروسیست ز ماه ده و چار