قصیدهٔ شمارهٔ 37 - در ستایش امیرانکیانو

شدم در گوشه میخانه محرم

گرفتم گوشه ای از جمله عالم

چنان مست است از آن دم جان آدم

که نشناسد از آن دم جان آدم

یکی مطرب همی‌خواهم در این دم

که نشناسد ز مستی زیر از بم

خداوندا مده آن یار را غم

مبادا قامت آن سرو را خم

چنان مستم چنان مستم من این دم

که حوا را بنشناسم ز آدم

چو دانستم که گردنده‌ست عالم

نیاید مرد را بنیاد محکم

مسلم کن دل از هستی مسلم

دمادم کش قدح اینجا دمادم

زهی پشت و پناه هر دو عالم

سر و سالار فرزندان آدم

عزیزی گفت من عمری درین کار

بعقد و جد در بودم گرفتار

یکی گفته‌ست از اهل سلامت

که گر رسوا شود خلق قیامت