غزل شمارهٔ 4

زاد چون از صبح روشن آفتاب

ساقی خورشید رو در ده شراب

ای ترا در دیده من جای خواب

دیده بی خوابم از تو جای آب

وقت پیری شرم دارید از خضاب

مو، سیاهی دیده‌است اینجابه‌خواب

ای کریمانی که پیش چشمتان

خاک باشد سیم صرف و زر ناب

آفتاب از روی او شد در حجاب

سایه را باشد حجاب از آفتاب

هیچ می‌دانی چه می‌گوید رباب؟

ز اشک چشم و از جگرهای کباب

ابشروا یا قوم هذا فتح باب

قد نجوتم من شتاب الاغتراب

خانه در کوی مغان کردم خراب

عاقبت هم طبع گشتم با شراب

ماه‌رویا! روی خوب از من متاب

بی‌خطا کشتن چه می‌بینی صواب؟