غزل شمارهٔ 424

چنین که غمزه خوبان نشست در کینم

مدان که یک نفس ایمن ز فتنه بنشینم

ادب سرشتهٔ عجزم مپرس از آیینم

به پا چو آبله فرسودنست تسکینم

نشان پای سگانت که بر زمین بینم

برآسمان شرف هست عقد پروینم

به دیده ای که ز راه تو خار و خس چینم

دریغم آید اگر در گل و سمن بینم

شود میسر و گویی که در جهان بینم؟

که باز با تو دمی شادمانه بنشینم؟

چه غم ز رفتن این است، می کشد اینم

که غم تو به بازیچه می برد دینم

هنوز همنفسی در چمن نمی‌بینم

بهار می‌رسد و من گل نخستینم

سگی شکایت ایام با کسی می‌کرد

نبینی‌ام که چه برگشته حال و مسکینم