غزل شمارهٔ 84

بیا که دل ز غمت خون و دیده پر خون است

ببین ز دیده پر خون که حال دل چون است

ز گریه مَردُمِ چشمم نشسته در خون است

ببین که در طلبت حالِ مَردُمان چون است

کجا ز دایره عشق، حسن بیرون است؟

سیاه خیمه لیلی ز آه مجنون است

حذر کنید ز چشمی که آسمان گون است

که همچو سبزه شمشیر تشنه خون است

هوا بدیهه رسانست و باغ موزون است

به هر ترنم مرغی هزار مضمون است