رباعی شمارهٔ 1039

کو دل که بداند نفسی اسرارش

کو گوش که بشنود دمی گفتارش

بر من بگریست نرگس خمارش

تا خیره شدم ز گریهٔ بسیارش

چون رنگ بدزدید گل از رخسارش

آویخت صبا چو رهزنان بردارش

آندیده که هست عاشق گلزارش

مشغول کجا کند سر هر خارش