رباعی شمارهٔ 993

کو دل که بداند نفسی اسرارش

کو گوش که بشنود دمی گفتارش

بر من بگریست نرگس خمارش

تا خیره شدم ز گریهٔ بسیارش

چون رنگ بدزدید گل از رخسارش

آویخت صبا چو رهزنان بردارش

رفت آنکه نبود کس به خوبی یارش

بی‌آنکه دلم سیر شد از دیدارش