غزل شمارهٔ 2350

دنیا جیفه است و اهل دنیا

اکثر چو سگان جیفه خواره

ای گشته دلم هزار باره

از تیغ غمت هزار پاره

چون کشته شدم هزار باره

بر من به چه می‌کشی کناره

ماییم قدیم عشق باره

باقی دگران همه نظاره

ای گشته دلت چو سنگ خاره

با خاره و سنگ چیست چاره