غزل شمارهٔ 2356

دنیا جیفه است و اهل دنیا

اکثر چو سگان جیفه خواره

ای گشته دلم هزار باره

از تیغ غمت هزار پاره

چون کشته شدم هزار باره

بر من به چه می‌کشی کناره

آمد مه و لشکر ستاره

خورشید گریخت یک سواره

ای گشته دلت چو سنگ خاره

با خاره و سنگ چیست چاره