غزل شمارهٔ 933

خوشم به باده گلگون که رنگ او دارد

رگی ز تلخی آن یار تندخو دارد

همین نه فاخته در سر هوای او دارد

به هر که بنگری این طوق در گلو دارد

چه باده غنچه این باغ در سبو دارد؟

که هر نواطلبی برگ عیش ازو دارد

گلی که بلبل ما برگ عیش ازو دارد

هزار مرحله افزون به رنگ و بو دارد

کسی که دل به خیال تو در گرو دارد

به هر نفس که برآرد حیات نو دارد

میان باغ، گل سرخ‌، های و هو دارد

که «بو کنید دهان مرا چه بو دارد!»