غزل شمارهٔ 1282

بهار صنع چو دیدیم در سر و کارش

به رنگ رفته نوشتم برات‌گلزارش

چه لازم است‌ کشد تیغ چشم خونخوارش

به روی دل‌ که نفس نیز می‌کند کارش

دل شکسته که مرهم نهد دگربارش؟

یتیم خسته که از پای برکند خارش؟

به خون تپیدن خورشید پر مکرر شد

به یک کرشمه دیگر تمام کن کارش !

نشد ز سیلی خط چشم مست، هشیارش

دگر که می کند از خواب ناز بیدارش

چو رو نمود به منصور وصل دلدارش

روا بود که رساند به اصل دل دارش