غزل شمارهٔ 3102

جان در حمایت یک دم است و دنیا وجودی میان دو عدم.

دین به دنیا فروشان خرند، یوسف بفروشند تا چه خرند؟!

رهید جان دوم از خودی و از هستی

شده‌ست صید شهنشاه خویش در مستی

ترش ترش بنشستی بهانه دربستی

که ندهم آبت زیرا که کوزه بشکستی

ز صبحگاه فتادم به دست سرمستی

نهاده جام چو خورشید بر کف دستی