غزل شمارهٔ 2309

شاعر: رومی

وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)

قافیہ: انه

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 5

صنف: غزل

من، بی‌خود و تو، بی‌خود؛ ما را کِه بَرَد خانِه؟

من، چند، تو را گفتم: «کم خور دو سه پیمانه!»؟

در شهر، یکی کس را هشیار نمی‌بینم

هر یک بَتَر از دیگر، شوریده و دیوانه

جانا! به خرابات آ تا لذَّتِ جان بینی

جان را چِه خوشی باشد، بی‌صحبتِ جانانه؟

هر گوشه، یکی مستی، دستی ز برِ دستی

وان ساقیِ هر هستی، با ساغرِ شاهانه

تو، وقفِ خراباتی، دخلت، مِی و خرجت مِی

زین وقف به هشیاران، مسپار یکی دانه

ای لولیِ بربط‌زن! تو، مست‌تری یا من؟

ای پیشِ چو تو مستی، افسونِ من، افسانه

از خانه بُرون رَفتم، مستیم به پیش آمد

در هر نظرش مُضمَر، صد گلشن و کاشانه

چون کشتیِ بی‌لنگر، کژ می‌شد و مَژ می‌شد

وز حسرتِ او مرده، صد عاقل و فرزانه

گفتم: «ز کجایی تو؟»، تَسخَر زد و گفت: «ای جان!

نیمیم ز ترکستان، نیمیم ز فرغانه

1010

نیمیم ز آب و گِل، نیمیم ز جان و دل

نیمیم لبِ دریا، نیمی همه دُردانه»

1111

گفتم که: «رفیقی کن با من که منم خویشت»

گفتا که: «بنشناسم، من، خویش ز بیگانه»

1212

من، بی‌دل و دستارم، در خانهٔ خَمّارم

یک سینِه سخن دارم، هین شرح دهم یا نه؟

1313

در حلقهٔ لنگانی، می‌بایدْت لنگیدن

این پند ننوشیدی، از خواجهٔ عُلیانه؟

1414

سرمستِ چنان خوبی، کی کم بوَد از چوبی؟

برخاست فغان آخر، از اُستُنِ حنّانه

1515

شمس‌الحقِ تبریزی! از خلق چه پرهیزی؟

اکنون که درافکندی، صد فتنهٔ فتّانه

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

ای جان چو سخن گویم، مستانه و رندانه

سرمستم و لایعقل، زان نرگس مستانه

امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 1703

فرقی ننهد عاشق در کعبه و بتخانه

این جلوت جانانه آن خلوت جانانه

علامہ اقبالپیام مشرقمی باقیغزل شمارهٔ 24

آن یار غریب من آمد به سوی خانه

امروز تماشا کن اشکال غریبانه

رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2319

بی‌برگی بستان بین کآمد دی دیوانه

خوبان چمن رفتند از باغ سوی خانه

رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2320

ای دل به کجایی تو آگاه هیی یا نه

از سر تو برون کن هی سودای گدایانه

رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2321

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور