غزل شمارهٔ 337

کجا میل کبابم در شراب است؟

بط می هم شراب و هم کباب است

تو را در ره خراباتی خراب است

گر آنجا خانه‌ای گیری صواب است

عقاب دوربین جوئینه را گفت

نگاهم آنچه می بیند سراب است

تراش از تیشهٔ خود جادهٔ خویش

براه دیگران رفتن عذاب است

دلا رمز حیات از غنچه دریاب

حقیقت در مجازش بی حجاب است

بساطم خالی از مرغ کباب است

نه در جامم می آئینه تاب است