غزل شمارهٔ 106

اگر هر دم زنی صد تیغ بر ما

بریدن از تو نتوانیم قطعا

شبی دیرند و ظلمت را مهیا

چو نابینا درو دو چشم بینا

چنین گفته‌ست کسری باربد را

که بی‌اندوه اگر خواهی تو خود را

بکت عینی غداه البین دمعا

و اخری بالبکا بخلت علینا

تو بشکن چنگ ما را ای معلا‌‌!

هزاران چنگ دیگر هست اینجا

دلارام نهان گشته ز غوغا

همه رفتند و خلوت شد برون آ