غزل شمارهٔ 2380

هر شب از سودای آن زلف سیاه

بگذرانم از فلک من دود آه

در شکنج عزتند ارباب جاه

آب‌گوهر بر نمی‌آید ز چاه

عالم و این تردماغیهای جاه

شبنمی پاشید بر مشتی گیاه

روی هر یک چون دو هفته گرد ماه

جامه‌شان غفه، سموریشان کلاه

اخترانند آسمانشان جایگاه

هفت تابنده دوان در دو و داه